tegen de stoeprand

—————————————————————————————–voor BPD

Zou ik nu iets over je zeggen dan is het eerder of later
dan wanneer ik vijf minuten geleden of morgen
een grapje maak op het moment dat de wereld wederom
een loopje neemt met hen die maar niet op gang komen.
Of zo.

Verzadiging viert zijn feestje op wel heel bijzondere locaties.
Vraag een kopje suiker en je krijgt de hele winkel.
Wie wint hier eigenlijk de loterijen? Zijn we wel in beeld?

Verdwijn nu dan maar,
kom terug,
hou vast en loop weg.
Omhels en laat los.
Ga weg.
Kom hier.

Gaten vallen alsof de hemel je spreken wil, je verzint het niet.
Zodra iets verandert schiet je terug of in één of andere modus
die je haar kleurt. Neem een piercing, een verhelderend moment
of een andere korte gedachte.

Wie hier iets van begrijpt is mooi beetgenomen.
Ik hang geen religie aan maar bid de bloemen van het veld.
Elke dag een paar.

Hé, je hebt geen leven.

—————————–Nee ik heb geen leven. Zoiets valt op.

Wat doe je dan de hele dag?

—————————–Overbruggen en hopen.

Hopen?

—————————–Hopen onzin en overbodigheden, zwakheden ook.

Zoiets als vragen naar de bekende weg?

—————————–Ja, dat ook.

Lukt het?

—————————–Nou, ben er wel bedreven in geworden.

Doe je nog meer?

—————————–Niet dat ik weet maar ik weet niet veel. Ik vergeet vooral.

Vergeten is een goed hulpmiddel.

—————————–Bij wat?

Voor wat hoort wat.
Niemand heeft de waarheid.

—————————–Ik geloof je niet.
—————————–Blauw is niet groen en rood lijkt niet op zwart.
—————————–Speel dat maar eens uit.

Die tijd heb ik achter me liggen.
Ik adviseer.

—————————–Waarin?

Ik adviseer.

—————————–Oh ja?

Ik adviseer en collecteer,
soms zelfs voor goede doelen.

—————————–Het is lang geleden dat iemand het belang kon duiden
—————————–van ontwerpen in veelvoud. Hoogbouw is efficiënter
—————————–dan veertig keer per dag nadenken over hetzelfde.

Er valt geld mee te verdienen.
Met adviseren.

—————————--Het is tijd om ergens een das om te doen.

Je hebt gelijk: kleding maakt de man.

—————————--Ik geloof niet in afhankelijkheden. Ik geloof meer
—————————–in al wat zichtbaar is. Niemand bewijst iemand een dienst
—————————–met het in kaart brengen van wat er niet is. Zo dienen we geen
—————————–hoger doel als we dat al zouden willen. Architectuur zeg ik je!

Doel?

—————————–Ja, ik weet het.
—————————–Er is niet lang over nagedacht.  Maar er zit ook zoveel ruimte tussen.

Een medemens wordt meegesleurd door haar honden,
misselijkheid kantelt mijn maag naar een nieuw universum,
er is een wonder nodig dat ik niet verzinnen kan.
Ik zie niet meer dan een verkeersplein bij ochtendlicht.

Ze kijkt naar binnen – de vrouw met acht poten
als het kwart over elf is en niemand ziet hoe ik heet
of weet hoe deze dag te redden. Ik zou later een appel
kunnen schillen of een aanslag kunnen plegen op iets
wat niet van mij is. Let op! Zo komt er nog beweging.

Als je een spleetje tussen je tanden had gehad
zou ik dat zeker gezegd hebben.
Je bent een goed mens, geloof me nou.

Als je mij verzetten wil
wacht je vier dagen op rij.
Ik stel je voor aan het verloop van mijn tijd:
zwaai en nader de middag met zachte vingers,
streel je huid tot glans. Luister naar mijn gezucht.

( Was al een week zonder een enkel woord. This sucks maar het moet maar even; breek het ijs, de sneeuw smelt langzaam.)

Was het teveel?
Nee, het is gewoon te veel.
Weet je nog dat ik die ene was die je bent vergeten?
Hoezo, was jij daar toen?
Nee, ik was ergens anders. Weet je dat niet meer?
Ik vergeet ook wel eens wat.
Ik dacht dat ik degene was die de vreemde wendingen nam
om aan gezichten te ontsnappen maar jij weet ook van wanten.
Gaat dit nog ergens over?
Moet dat dan?
Het zou een boel verklaren.
Ha, je bent een krachtcentrale en de gevels stelen het straatbeeld,
als je vierentwintig bent gaat alles vanzelf. Wacht op een signaal.

Vind je het heel erg als ik je niet begrijp?
Zo ingewikkeld is het toch niet?
Vind je het erg?
Nee, niet direct, er lopen toch ook grachten door de stad?
Dat maakt veel goed.
Nou dan.

————————————————————————–voor P.J.

Vrijdag is een logische dag en hoort in een agenda
die nochtans bol van de leegte maar
gevuld met herkenning op ontploffen staat.
Wie denkt te weten hoe ik ruik steekt nu een vinger op.

We dragen het verleden het heden in zoals
de ongeduldige letters op het scherm waarvan
je niet meer los te weken bent. Wij heten karma.
Wat een vies woord om mee te nemen in een trein.

Reizen heet ontdekken, niemand die je spaart
zelfs de jonge heren leggen het af tegen
wat voorbij gaat in het hoofd, het hart, de rug.
We zijn gesneden en geslepen, lopen rechtop

nooit terug.

——————————————————————————voor P.M.

Oktober is anders dan wanneer het niet regent
en iemand een mop vertelt over een verlaten kruiwagen
of je iets toestuurt wat nog terug moet.
Zou je misschien niet zo grappig willen zijn?

November is elk jaar hetzelfde wegens het aantal jarigen
dat niet door heeft dat ze tijdstippen deelt
met het feest dat losbarstte in al haar joligheid. Alcohol.
Misschien is het beter iets rustiger aan te doen?

December komt vanzelf, op het moment suprême
speelt een orgel de muziek die je niet horen wil
of krijg je te maken met onvervalste melancholie.
Kunnen we niet wat vaker de wolken omhelzen?

Ga je ooit in een zwembad rondhangen
om niet nat te worden geef me dan een teken.
Ik prik de prijzen door je witte huid, het vel
is de kant van waaruit ik niet kan zien hoe zeer het doet.

Streep door wat niet van toepassing is.
Streep door de glanzende vensters.
Streep een woord door, een regel
of een tergend langzaam voertuig,
een stoplicht dat ruikt naar verborgen lente.
Verberg je in een cirkel en vraag om iets.
Draai je om en zie die wolken eens!
Streep in de lucht. Streep in het gazon.
Streep door alles.
Speel nu de bijbehorende muziek.
Speel met de klanken van de vereniging.

Alles wat je benoemt is overbodig zodra het benoemd is.
Het is een vasthouden aan vergaan verlangen. Zo drijf je af.
We willen weten of er een wereldburger aan je verloren gaat
wanneer we Parijs op een presenteerblaadje aanbieden.
We willen weten of we nog kunnen lachen naar de zon zodra
we je naakt hebben gezien met aan elke arm een slinger.
Alles wat je zegt is een woord. Een woord is een bedenksel
om te benoemen wat je verhelderen wil. Zo drijven we af.
Naar waar we niet willen zijn.
Naar wat we niet willen weten.
Naar hopeloos inhaken op wat belangrijk lijkt. We drijven af.
We benoemen en falen.
We wensen en handelen.
Ik heb een fiets, een huis en een bos.
Laat mij niets benoemen wat ooit nog iets zou kunnen betekenen.

je wist dat ik je vinden zou de laptop draait hier overuren ik warm mijn handen aan het ding bloggers liegen niet en het eerste wat ik ’s ochtends doe is op zoek gaan naar een vriend daar weet jij alles van en als ik je dan vind wil ik je wel omvertrekken de hemel met je bestormen als dat lukken zou maar de sneeuw houdt ons op de grond niemand kent zoveel kleuren als jij ik verstop me in het groen in een vreemde lus druk elke wervelwind opzij maar jij kan rondjes draaien zeg zoals jij weet wat je wilt wil ik alleen nog weten en wat ik weet is dat ik jou zou vinden zoals jij mij in zo’n bizarre wereld leven wij ik ken één Fleur en dat ben jij

Ik zag je pagina wel.
————————————————Flits!

Je bent het wonder van de losse-pols-successen.
Anti-klonterkoning op schermformaat.
———————–No honey                       No way

Nu eerst een voorzetje, daarna het echte werk.

Doe je ook huisbezoeken?
Komen er vogels voor in je hoofd,
in je verhalen?

Met het angstvallig klemmen van de benen
komen we niet veel verder.
Een gezegde daarentegen doet soms wonderen.
Dat is de kracht van het hoopverlenen;
vier ons en een karteltje aan het onvermogen.

Ik ontvriend
Jij ontvriendt
Wij ontvrienden

Ik neem je terug, wil je nog?
Moet ik over nadenken,
je was niet mijn eerste keus.
Ik wil je terug, neem je mij?
Nee! Ik wil een paard met een verhaal.
Ik neem een vrijbuiter met gebroken knieën
liever nog dan ontvriende vrienden met brokjes.
Je mag kijken, niet deelnemen,
je mag vrolijk lijken in de sneeuw
je mag voor de sterren zingen.

Mijn gezicht past niet.

———————————De kleur, zeg ik je,
———————————is een aura op zichzelf.

De geschiedenis wordt verdraaid naar verluidt.

———————————Naarmate de afstand vordert
———————————lijkt elk spektakel overdreven.

Waarom?

——————————–-De afstand, jongen, de afstand.
———————————En de vorm.

Waarom blauw?
Waarom groen in het paradijs?
Lik je altijd je bord schoon?

———————————Barcelona heeft geschiedenis.
———————————Berlijn heeft geschiedenis.

Waar ben je?

———————————Bordeaux is zat en onberispelijk.
———————————De kleur is precies goed.

Hij is flauw.
De soep.

———————————Het overmatige transpireren we eruit.
———————————Neem een douche, of wat anders, dat maakt weinig uit.

Zodra je teveel gegeten hebt kun je niet later
Woody Allen nog een keer de schuld geven.
Ook dwergen zijn niet altijd voor rede vatbaar
waarom ga jij dan een beetje liegen in een bos?

———————————En dan past je gezicht ineens niet meer.
———————————Zul je zien dat het lachen wordt.

Ik twijfel over het laatste.
Begaanbare paden en saaie verkooppraatjes.
Past je gezicht ineens niet meer.
Wordt alles blauw.

——————————–Dat bedoel ik, dat is je aura.

Gaan we nog dwepen?

——————————--Met mij?

We kunnen nergens lang blijven.

——————————-Je had kunnen zeggen dat het rood was.
——————————-Je had kunnen zeggen dat het zwart was.
——————————-Je had iets kunnen zeggen over het nieuwe geheim.

De plattegrond laat niets te raden over.
Zonder doen we er twee keer zo lang over,
zulke dingen vallen op.

——————————-Je had makkelijk kunnen winnen.

In een ander leven
spring ik zonder morsen met mijn zwaard
een inspirerend spel binnen alsof
niemand nog op een lengte verschil zit te wachten.
En dan ben ik blauw met een aura.

——————————-Geweldig!

Er is iets vakkundigs de kop ingedrukt.
Iets drukte vakkundig een kop in.
Wat werd er ingedrukt?

Er ging iets helemaal fout op het laatst.
Op het laatst ging het goed fout.
Wat ging er fout?

Er was geen antwoord onbegrepen.
Het antwoord werd begrepen.
Wat was de vraag?

Er was geen vraag, geen slaap, geen lach.
Er was een vaag geluid.
Was het de dageraad?

Morsdood hart, spier zonder bloed,
vier voet onder
het spartelen verleerd,
hoopje bruin geëtter,
klein lekkend grapje.
Je moest op slot
er lag een vreemde op de loer
prijs in mantelpakje,
vier-duims schroeven.

Is dit nieuw, dit aanzien in het donker?
Was het tastbaar, voordat je het aanraakte?
Vrieskou.
Vrees niet, de seconden tikken verder
het licht gaat vanzelf uit.
Later zeggen ze. Later.
Vraag om kermisattracties, vraag om
waar je aan moet denken.
Vraag niet om tijd. Nooit.
Verdwijn, kom terug en vraag.

Als ik weet wat je gaat zeggen op wat ik schrijf
hoef ik niet meer te schrijven wat ik te zeggen heb.
Zeg, ik heb een verlangen met aan het eind een vreemde bolling
dan weet jij dat het mijn bedoeling is een punt te maken.
Zeg, je verlaat het huis om later terug te komen
en iemand die jou ziet zegt: Hallo, kunt u mij vertellen
hoe de weg loopt als het vroeger is? dan weet je waar je bent.

Iemand die het huis verlaat zonder wens om terug te keren
is iemand met een wens.
Iemand zonder verlangen die vakkundig een knoop aan naait
zorgt voor verlichting in het atelier.
Alles met een bedoeling is bedoeld om te slagen.
De kans dat ik weet wat ik zeggen wil is groter
naarmate je vaker zegt wat ik bedoel zodra ik geschreven heb.

Ik ben hier slechts de gast
de dode is degene met de grote mond.
De mijne pruilt rond een wakkere nacht
maakt rotzooi in het donker.

Ik ben hier het cement
het water duikt dieper in de grond.
Niet het theater smaakt naar ongezond
de polonaise in het bijzonder.

Ik ben niet van papier
niet van brood of kalk of ganzenlever.
Hier is duiding in de tijd geen plek
materie kent nog steeds geen haast.

Het plaatje is niet af.
De een die de ander kent
schuift een mens toe
om over te praten.

Iedereen kent iedereen is een overtrokken constatering
die in dit geval goed waar kan zijn.
Paarden komen in groepen alsof het een dorp is.
Beiden bestellen een vrouw met mond en bier.

Geen van hen kent deze stad
van mensen zonder betekenis
die elkaar afwisselend bevragen en aanraken.
Een gebouw blijft staan op dezelfde plek.

Zodra het laatste paard vertrokken is
haken ze in op de werkelijkheid.
Achter het huis met vierkante ramen
spelen mannen en vrouwen steeds hetzelfde spel.

Er komt een man en die beweert, ik ben je vriend.
Zij, ik een vat vol tegenstrijdigheden en vierkant
van formaat, ik loop in vierentwintig landen
drie maal daags de deur uit zonder regelmaat.
Niemand eet zo zeldzaam veel als ik.

Verbaas me met een afgewogen maal.

Verbaas me met een opgestikte wond.
Verbaas me met een trein die lucht bevat.
Verbaas het water met de zeepsopplant.
Verbaas de vingers in elk gesprek.
Verbaas me met het belang van de spagaat.