Je moet ervoor gaan zitten om de bundel van Martijn Benders tot je te nemen. Dat is mijn advies. Het is geen tussendoortje, het is een volwaardig boek dat de continue activiteit van de grijze massa vereist. Het is een boek dat je vast wil blijven houden. Niet alleen omdat het mooi en kleurrijk is vormgegeven en daarnaast ook nog tactiel genot schenkt maar veel meer omdat het lezen van één gedicht direct vraagt om het consumeren van het volgende. Dat is omdat je al snel merkt dat je beloond wordt voor je inspanning. Elk gedicht, elke strofe en elke regel barst bijna uit zijn voegen van de rijkdom aan betekenis [ ...en poets mijn kinderen/tot ze blinken als wilde dieren....of ...Cupido strompelt/apathisch door het bos/terwijl modder van zijn/ groene gummilaarzen druipt./].
Geen geleuter, geen getrut, nee deze bundel heeft ballen!

Vroeg ik me vorige week nog af op welke manier de gedichten hun werk doen kan ik nu zeggen dat ze raken aan de verbeeldingkracht van auteur én lezer terwijl ze tegelijkertijd een aan directheid verbonden transparantie behouden, aan volwassenheid, aan de grotere wereldbeelden zonder de intimiteit te verliezen, aan humor en aan ingetogenheid en hier en daar raken ze zelfs aan zang. En nog aan heel veel meer. Ik ben een snel verveelde lezer. Karavanserai wist mij van begin tot eind te prikkelen en daarmee te boeien. Ik kan u vertellen dat dat een prestatie op zich is.

Het niveau van de gedichten is consistent terwijl er in stijl voldoende afwisseling te vinden is. Zeker bij een wat dikkere bundel als deze is dat knap. Het is dan ook godsonmogelijk om een gedicht te plaatsen dat de kwaliteit in de breedte van de totale bundel kan representeren maar hieronder een gedicht dat mij persoonlijk erg aansprak – al vond ik De Gospel ook wel hilarisch.
Hoe dan ook, ik heb absoluut waar voor mijn geld gekregen, blijf onder de indruk achter en kan uitzien naar vele uren meer leesplezier. Kwaliteit vergaat niet.

DE OUDERDOM

Oma lacht als de Mona Lisa
maar dan een zonder tanden.
Ze schuift gekrulde theekopjes.
Ze heeft niet veel omhanden

maar alles wat ze doet heeft
een ingesleten gratie,

nog zichtbaar voor de doden,
voor de tijd enkel nog spatie

of een naamval op papier, maar Oma
is niet meer hier sinds ze
haar zichtbaarheid vergat.

Wie kan haar nog wat maken?
Alles blinkt:
de deur,
het trappenhuis
en soms ook zij
en op haar bed diezelfde sprei
waarin de tijd bleef haken.

© Martijn Benders

Aanschaffen dus deze bundel. Of lezen in ieder geval! U zult niet teleurgesteld worden. Ik geef garantie, bij deze.