Wat je erft op een willekeurig moment

Dan bedenkt hij nog eens iets om te doen
wat zijn moeder deed als ze zeker was
van het langzame zoeken in de keuken
naar het veiligste plekje voor pruimen

het oeverloze vergaren van pitten
in biobakken en dat blijven herhalen,
hij weet dat het de eerste keer niet zal zijn.

Hij schuift zijn bord aan de kant
naar de tafelrand waar zij hem leerde
kruimels te pletten op een pagina.

Of lijkt hij nergens op. Stoeit hij met
het eerste het beste model om toch
iets te verzinnen in een tijd van ochtend
tot avond. Dan doet hij de gordijnen dicht.

This entry was posted on Monday, May 24th, 2010 at 11:46 and is filed under gedichten. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

2 Responses to “Wat je erft op een willekeurig moment”

  1. Dennis Says:

    Mooi. Enkel over ‘aan de kant naar de tafelrand’ stoort me een beetje. Ik zou daar eerder denken ‘naar de kant van de tafelrand’… enfin. Ik heb een primatenbrein, dus wat weet ik ervan.

  2. Saskia Says:

    Jahaa, maar jouw primatenbrein is van een hoge kwaliteit en belangwekkende orde. Ik heb overwogen en overwogen (al voor die tijd) en er is een belangrijk verschil. Elke tafel bestaat uit randen. Welke kant je ook op schuift. Maar het gaat om de kant waar moeder enz. Daarnaast ligt in voordracht (owwww die voordracht) de nadruk op zowel regel 1 als 2. In jouw suggestie wordt deze naar 1 zin (regel 1 + 2 )verschoven. Nou ja, je begrijpt me denk ik wel.

Leave a Reply