Je stelt een vredig doel

De bomen en de wind van slag. Niet zijn schuld.
De sneeuw, de sneeuw. Ha, een auto.
De kachelspecialist beweegt heen en weer. Mag naar binnen.
Daar kunnen we zeker wat aan doen. Mooi, fijn!
Een dikke trui, tien blauwe vingers, twaalf ongelezen boeken.
De ganzen vliegen over, de ganzen vliegen voorbij.
Verder dan het huis en de tuin en nog een huis en nog een tuin.
Het daglicht dringt de vrolijke ogen binnen. Mooi, fijne dag.
Verbuig de poten van deze zonnebril.
Verberg de poten van de zonnebril in de onderste la.
Zullen we eens heel hard gaan lachen? Malle.
De deur staat open. Er staat niet zomaar een deur open.
De voordeur staat wagenwijd open.
Door het grind gaan de voeten van de specialist. Zwaar.
Door het grind hoor je mensen lopen mochten ze daar zijn.
Door het grind trekt het water weg. De grond is nat.
Smeltende sneeuw. Wind, ach wind houd je kop.
Laat het donker worden. Nu.
Verdomme zeg, wat een lawaai.
Ik ben nog niet weg.

This entry was posted on Thursday, February 18th, 2010 at 14:55 and is filed under gedichten. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

2 Responses to “Je stelt een vredig doel”

  1. Nell Says:

    ja-ha, the world of Sas. Knap gereproduceerd.
    Waarom is het niet “hun” schuld maar “zijn”?
    Wind. Ach, wind, houd je kop.

    ik ben weg …..

  2. Saskia Says:

    Het is allemaal de schuld van de wind. :-)

    Dag Nell! Kom gerust weer terug.

Leave a Reply