Een medemens wordt meegesleurd door haar honden,
misselijkheid kantelt mijn maag naar een nieuw universum,
er is een wonder nodig dat ik niet verzinnen kan.
Ik zie niet meer dan een verkeersplein bij ochtendlicht.
Ze kijkt naar binnen – de vrouw met acht poten
als het kwart over elf is en niemand ziet hoe ik heet
of weet hoe deze dag te redden. Ik zou later een appel
kunnen schillen of een aanslag kunnen plegen op iets
wat niet van mij is. Let op! Zo komt er nog beweging.
Als je een spleetje tussen je tanden had gehad
zou ik dat zeker gezegd hebben.
Je bent een goed mens, geloof me nou.
Als je mij verzetten wil
wacht je vier dagen op rij.
Ik stel je voor aan het verloop van mijn tijd:
zwaai en nader de middag met zachte vingers,
streel je huid tot glans. Luister naar mijn gezucht.
( Was al een week zonder een enkel woord. This sucks maar het moet maar even; breek het ijs, de sneeuw smelt langzaam.)