tegen de stoeprand

Tim Buckley – Song to the Siren

Saskia — Sat, 04 Sep 2010 18:52:33 +0000

Wij ook van jou

Saskia — Wed, 01 Sep 2010 12:24:02 +0000

En in het vooronder is net zo goed niet te zien wat jou nu zo raakt.
Is het werkelijk een gedachte die je achtervolgt of mogen we je
aanspreken op je toerekeningsvatbaarheid? Jouw uitzinnige gedrag.
We verbazen ons sowieso wel over je aanwezigheid, je aanwijzingen

verbazingwekkend goed uitgedokterd, verkeren in een uitzonderlijke
balans. Het is verdacht. We houden je vast tot we niet langer kunnen.
Je geeft teveel mee, het lijkt wel alsof je er plezier aan beleeft. Zeg,
verzet je eens fatsoenlijk, zo kunnen we geen verhaal van je maken.

Hoe je kon vieren dat je hond niet een dag zonder je kan, alsof het
de normaalste zaak van de wereld was. We zagen geen hoogtepunt
voorbij gaan of jij nam er wel aan deel. En alles in het zicht want niets

of het kon het daglicht wel verdragen. Zo zeldzaam hebben we ze
daarna niet meer gehad. Het strooien met die woorden, het krijsen
van geluk, het haalt ons uit de concentratie. Vertel. Wat is je naam.

Geheelonthouder werkt alleen in opdracht

Saskia — Fri, 27 Aug 2010 14:01:34 +0000

Het begint al aardig onfatsoenlijk te worden, dit bijten op je tong,
het kauwen op het dode vlees, je open mond, je tanden in dit licht,
het einde van de maand en geen woord dat wij verstaan. Je doet zo
goed je best, geen voorbarig gejuich, houd nog even vol, aandoenlijk

zo die puinhoop in je huis. Het tapijt waarop we vreeën – eindelijk -
het ligt er wat verloren bij, er bestonden geen geheimen, alles voor de
moraal. Wij lagen schaamtevol voldaan. Zo naakt en onbedorven, het
stond je goed maar nu niet meer. En donker dat het was toen je nog

sprak voor grote groepen, zo helder dat je er zelf soms van schrok.
We moedigen je aan, het kan niet gek genoeg of iemand trekt je los.
Ik lieg toch nooit, we vergeten het gebrek aan zonden, forceren een

einde aan je fantasie, je ziet er treurig uit. Ga toch in godsnaam niet
huilen nu, die dankbaarheid, het staat je niet. Tot je versleten bent
tot op het bot, ik moet er steeds aan denken, er komt geen einde aan.

Ons advies is altijd gratis en dat blijft ook zo, elk ander geluid berust op een vergissing.

Saskia — Tue, 17 Aug 2010 10:22:41 +0000

‘U gaat door naar het ziekenhuis, wacht tot u een ons weegt,
verwacht geen wonderen zoals zij geen wonderen van u verwachten.
Loop de route die ze u toekennen, draaf nooit door, spreek niet te hard,
ze stellen uw gewilligheid op prijs. Stel niet meer dan drie vragen,
heb geen mening en trek geen enkele diagnose in twijfel.
Blijf te allen tijde geloofwaardig. Zij lopen voor u uit.’ Dit was het advies.
Hier moeten we het mee doen. Hier beginnen de vragen en hier spreekt niets voor zich.
Zo zou je een loopbaan kunnen beginnen, misschien, het is maar een voorbeeld
voor goedgelovige zielen, er is geen sprake van begeleiding op maat.
Het maatwerk aan je pak verraadt pas echt je aanpassing, waar is je authenticiteit
die we in bulderlach uit je trokken? Waar ga je heen en is het voor controle?
Hoe ziek ben je werkelijk en parkeer je altijd achteruit in? Staat je barcode wel centraal?
Er hangt een buisje uit je mouw, het staat wat slordig. Die jas komt uit het verleden
en het verkeerde seizoen. Drie jaar oude schoenen en een bos rozen, ja, maar geef nu eens
toe dat je werkelijk geen idee hebt van de laatste mode.
Je antieke mobieltje schrikt iedereen op, we horen een kraakstem zeggen: het is zestien
graden buiten met af en toe een bui en het had zo mooi kunnen zijn, kom je nu naar huis?

Wens je de wereld krijg je amok

Saskia — Fri, 06 Aug 2010 12:07:54 +0000

Je wilt leven als een god in een land waar beelden van steen zijn,
je beweert dingen die je wilt kunnen zolang je adem haalt, gokt op
onbespoten groente, wij zijn de onwetenden met was in onze oren.
Maar de wereld waarin je beweegt is de flierefluiters zat. Ik geloof

dat je in mijn kruis zit nu. Het mag, zo blijft mijn energieniveau
op peil. Het jouwe is zo sterk als al het zaad dat in de lentezon
ontploft. Speelser zullen we het niet krijgen. In het park drukken
de duiven zich, lamlendigheid daalt op alles neer, waar zijn de

uitzonderingen op de regel, ik race aan ze voorbij, ik zie je tenen nu
een fruitvlieg volgen. Je voeten zijn van een uitzonderlijk formaat,
soms draait de wasmachine tevergeefs, er loopt een egel over straat
met kromgetrokken pootjes. Een bocht, een zebrapad, een stoplicht
met een bord. Je wens is onvervulbaar, maar ze zullen je gedogen.

Met een beetje veel trots

Saskia — Thu, 29 Jul 2010 07:02:23 +0000

Mijn gedicht ‘Het witte huis’ mocht filmmaker/fotograaf John Bour inspireren tot het maken van een collectie prachtige foto’s. Eén daarvan is gekozen om het gedicht voor de rest van het leven te gaan vergezellen. Excuses voor de beperkte kwaliteit van foto en tekst op dit blog.

BPD

Saskia — Fri, 23 Jul 2010 15:10:05 +0000

Vreemde materie

Saskia — Mon, 19 Jul 2010 08:43:29 +0000

Er zijn woorden die ik niet mooi vind in een gedicht.
Ik verzamel afkortingen in de stad die mij zullen verklaren.
Iemand heeft een kinderwens en niemand doet daar wat aan.
Iemand kan zeggen dat het mooi weer is ook al regent het pijpenstelen
en wordt daarvoor niet gestraft.
Een meisje fietst voorbij en roept, ik ben snel, slank en grappig.
Ik wijs de weg aan hen die stranden voor mijn deur.
Soms hebben zaken niets met elkaar te maken.
Ik twijfel nog waaraan ik dood zal gaan.

Houd festiviteiten op afstand of er gebeurt op een dag iets

Saskia — Tue, 29 Jun 2010 06:39:13 +0000

Wie wil mij als paard in zijn stal?

Iemand die rijk genoeg is om niet aan mij te kunnen verdienen

of ik zoek verder tot er niets meer is.

Zo moet ik denken aan het paard dat dood ging toen ik erop zat

om hem aan te sporen tot wat hij niet kon.

Zo moet ik denken aan de man die zei, ook al staat er niets,

het klinkt op de een of andere manier erg mooi.

En ik moet denken aan de keren dat ik zag

hoe een stadspark zich een woonwijk in vrat en er niets veranderde.

Zo kan ik denken en zo kan ik niet.

Zo denk ik aan de keer dat ik viel met heel mijn lichaam.

Terwijl niemand kon vinden wat er kapot was wist ik dat ik daaraan niet dacht.

Wandvulling

Saskia — Thu, 17 Jun 2010 16:33:33 +0000

DIT IS EEN NIEUWSBRIEF DIE U OP DE HOOGTE HOUDT

Wij sturen dit.

Dit

is geen overtreding. Dit

is ook niet ongemakkelijk

al denkt u morgen anders.

Dit is geen oordeel. Dit is geen aanwijzing. Dit is niet van crêpepapier

van gisteren, een ongedefinieerde vijandigheid. Dit is geen fraai gezicht. Dit

is collectief fatsoen.

Dit is gemeende kost op doodgewone dagen. Dit is uw belang in dertig grote vragen.

Geen ander zal de frictie zwaarder dragen dan wij dat voor u doen.

Dit is wat heet                               dit is wat heet

dit is wat u op de hoogte houdt. Dit is een waarschuwing en

dit is het leed:

onze expositiedrang is natiewijd in het geding.

Een hoofd met onrust doet weinig op een kale buitenmuur.

Een spiritistenhaag leidt tot een exhibitionistisch vragenvuur.

Wij gaan voor u door zee.

Wij zoeken de halo van uw ongemak

de dictie in het artiestenvak.

Wij draaien verzoeknummers op misplaatste plekken. Wij zijn dienaar

op het scherpst van uw snede. Wij hebben geen verleden. Wij retourneren niet.

Wij heten welkom en hebben lak. U bent de held.

Dat u slapen kan, dát is ons belang.

Er moeten excuses in. 

Voorrang moet op de helling. De Achterban in een versnelling.

Er moeten excuses in. Voor de retorici.

Voor de mannen in vergaderpak. Voor de vrouwen met dikke kuiten.

Voor het ongewisse in het toplessrecreatiepark. Voor alles in de min.

Voor de opgekropte vrijheidsdrang.

Wij zijn de explosie op uw frustratiebehang. Dat is wat wij zijn.

Maar meer nog voor de plicht;

dit is geen gedicht! Dit is informatiedwang.

Dit is wat wij sturen.

Dit is wat wij noemen een afgewogen actieplan.