Je zal het maar hebben. Uitzending van 7 maart.

Het zal een jaar of twee en een half/drie geweest zijn dat hier en op mijn vorige blog nogal wat gedichten verschenen, soms iets te veel. Elders op het net staan ook exemplaren te lezen. Daarnaast verschenen er meerdere in bloemlezingen en het is mooi geweest zo, zegt ze. Vanaf nu worden ze gekoesterd in beperkte kring. Wat er met het weblog gaat gebeuren is mij nog niet duidelijk maar voorlopig blijft ie in de lucht. Wellicht dat er af en toe wat krabbels verschijnen die lezenswaardig zijn. Ik dank mijn trouwe lezers en de toevallige passanten voor jullie scherpe blikken en waardering. Het was waardevol!

De grap dat iedereen terugkeert naar zijn of haar huis
heeft niets te maken met je pleinvrees noch met
het veilig landen van het vliegtuig waarvoor je te laat was.
Heb je niet zitten opletten tijdens het ouder worden?
Tussen de hartslagen en de hypertensie door
loopt een buurjongen langs de groener wordende haag.
Lente.
Er blinkt een hoofd uit in vreemde waarnemingen.
Er draait een machine zonder woning.
Niemand begint zomaar met ademen. Iedereen doet het.
Behalve de doden. Zij bedrijven elke dag de liefde.

De grap is niet dat er een onontdekt eiland op je wacht.
De grap is eerder van deze dag.
De grap wordt plichtmatig uitgevoerd door het hart.
Radslag of ritmestoornis.
Je moet nu kiezen!

Een vrouw met twee helften in haar hoofd
bedient haar lichaam en draagt dezelfde kleding
als ik. Als ze nu maar niet te vroeg klaarkomt.

Het groen is te groot en het rood van de roos
loopt door tot in de nacht. De blauwe regen
woekert. Het gras valt om. Wiens schuld?

Een vrouw met lust maar zonder kracht scheldt
op elke ochtend zodra het licht wordt. Ooit
speelde ze met gedachten die van mij waren.

Nu hangt er een droeve lucht boven ons huis.
Als je ruiken kon dan deed je het niet. Zij
en ik zijn onverstaanbaar, onuitstaanbaar

bovendien. De vrouw met dezelfde kleren aan
als ik komt om zonder hulp. Dat heet een einde.
Zij en ik haperen. Als we maar op tijd zijn, dan.

De bomen en de wind van slag. Niet zijn schuld.
De sneeuw, de sneeuw. Ha, een auto.
De kachelspecialist beweegt heen en weer. Mag naar binnen.
Daar kunnen we zeker wat aan doen. Mooi, fijn!
Een dikke trui, tien blauwe vingers, twaalf ongelezen boeken.
De ganzen vliegen over, de ganzen vliegen voorbij.
Verder dan het huis en de tuin en nog een huis en nog een tuin.
Het daglicht dringt de vrolijke ogen binnen. Mooi, fijne dag.
Verbuig de poten van deze zonnebril.
Verberg de poten van de zonnebril in de onderste la.
Zullen we eens heel hard gaan lachen? Malle.
De deur staat open. Er staat niet zomaar een deur open.
De voordeur staat wagenwijd open.
Door het grind gaan de voeten van de specialist. Zwaar.
Door het grind hoor je mensen lopen mochten ze daar zijn.
Door het grind trekt het water weg. De grond is nat.
Smeltende sneeuw. Wind, ach wind houd je kop.
Laat het donker worden. Nu.
Verdomme zeg, wat een lawaai.
Ik ben nog niet weg.

Dit gaat over mensen die nog kunnen inspannen en werken, soms iets kunnen doen.

Zodra je een vraag stelt kan ik een antwoord bedenken
dat ik nu nog niet ken. De tussentijd is iets voor later.
Er kan zich van alles voordoen dat de moeite waard is.
Of niet. Zo is de molenaar vandaag ziek. Zijn vrouw
ook. Zijn kinderen zijn allemaal even oud. Er gebeurt niets
dat we kunnen bespreken. Ze gaan op reis
misschien. Later. Maar dat weet niemand zeker.
Hoe kan ik een antwoord bedenken zonder vraag?

Eerlijk, ik snap er geen reet meer van.
Alles geprobeerd, niets helpt, duizenden euro’s armer,
honderden illusies erdoorheen gedraaid, en opgeven is geen optie omdat dat niet mag, ongehoord of slap is en ik nog zoveel heb te doen. Een pilletje bestaat niet, en mag niet. Hoop en facebook houden me in leven maar ook de hoop raakt op. Liefde heb ik nog, maar die teert van binnen uiteindelijk ook uit; ik doe slechts anderen te kort.
Elke dag doodziek zijn en niets kunnen doen. En niets leest u in dit geval gerust als letterlijk niets.
Wachten tot het beter gaat is wat ik doe maar dat wachten raakt na 4 jaar wel een keer uitgeput.
Net zoals ik. Ik wind er geen doekjes meer om; hier heb ik geen zin meer in.
En nee, nu niet bellen of mailen of wat dan ook: morgen is er gewoon weer zo’n kutdag vol met medicijnen, andersoortige pillen, onmogelijkheden en frustraties.

Ik moest het maar eens even kwijt. U heeft hier ook geen zin in, dat begrijp ik, maar u heeft een keuze: u hoeft hier niet te komen. Ik moet elke dag ziek zijn.
Dit is een vreselijk foute post. Ik weet het, maar wat kan mij het nog schelen? Ik ben finaal kapot, nu ook mentaal. Het lukt niet eens meer om het te ‘verliteraturen’. Het is kwalijk plat.
Tot morgen.

Het gesprek dat we niet voerden werd omgezet
naar een tafel met een bank, naar koffie zonder taart
naar het enkelvoud van wat had kunnen zijn
en iedereen die het zag keek niet op of om.
Als je weet wat er nu gaat komen roep je mijn naam.

Je lippen glanzen, je tong spreekt de taal in mijn verhaal,
en elke ontploffing is een toeval; iets wat niet gepland is
blijft voor altijd een verrassing. We doen het niet
met vork en mes, wij vertragen in het uur. Hier snoepen
de lui van het leven de kruimels die anderen niet zien.

JWL

Lezen daar

Nieuwsbrief Blauw: Blauw om schor te worden (verkiezingen dus)

Poëzie-entiteit Blauw is genomineerd voor de Kei van Utrecht. Dat schept een beetje gemengde gevoelens, zo’n stemming via internet is wel een beetje raar. Maar goed, verkiezingspraatje, Blauw is wel uniek in zijn opzet en bestaat wonderbaarlijk genoeg nu al meer dan 6 jaar en een prijs zou Blauw meer speelruimte kunnen geven om gasten (nee, dichters en andere artiesten, niet bezoekers) een kleine vergoeding te kunnen betalen. Of een keer in de geest van Blauw iets van een groter soort te kunnen organiseren.

Dus, stem tot 28 februari op Blauw als je graag verandering en toekomst en beweging in het hoofd wilt maar kom vooral ook kijken naar Blauw en de Vorlesebühne en van alles, liever nog nieuwsgierigheid dan het vriendelijk klikje.

Meer info over de Utrechtse kei en de mogelijkheid om te stemmen via www.keivanutrecht.nlen www.rtvutrecht.nl

———————————————-‘I love your kind patience’ (Antony)
——————————————————————————————Voor S. A.

Vannacht bedacht ik wat ik je zou kunnen antwoorden
op de vragen die je me nooit zal stellen. Maar nu kijk ik
naar je foto en denk dat vrijdag wel de mooiste dag is
om succes in je vingers te hebben, nog een nacht dan maar.

Ik lach naar de schreeuwende kinderen die buiten spelen
en daar niet zijn, naar de verklaring die niet bestaat terwijl
mijn hoofd zich breekt over de inhoud daarvan. Wie weet
hoe niets zich vermengt met wat echt is kent de waarheid.
Wel een vreemd statement om op te nemen in een gedicht.

We lopen en draaien om, we draaien en lopen om, ver om
wat heet heet heen. We spreken een taal maar diagonaal
luistert iemand de andere woorden af. Vannacht bedacht
ik een antwoord op de vraag wat nu als morgen meezit.
Zoiets blijkt onbehoorlijk en uitzonderlijk bovendien.

—————————————————————————————–voor BPD

Zou ik nu iets over je zeggen dan is het eerder of later
dan wanneer ik vijf minuten geleden of morgen
een grapje maak op het moment dat de wereld wederom
een loopje neemt met hen die maar niet op gang komen.
Of zo.

Verzadiging viert zijn feestje op wel heel bijzondere locaties.
Vraag een kopje suiker en je krijgt de hele winkel.
Wie wint hier eigenlijk de loterijen? Zijn we wel in beeld?

Verdwijn nu dan maar,
kom terug,
hou vast en loop weg.
Omhels en laat los.
Ga weg.
Kom hier.

Gaten vallen alsof de hemel je spreken wil, je verzint het niet.
Zodra iets verandert schiet je terug of in één of andere modus
die je haar kleurt. Neem een piercing, een verhelderend moment
of een andere korte gedachte.

Wie hier iets van begrijpt is mooi beetgenomen.
Ik hang geen religie aan maar bid de bloemen van het veld.
Elke dag een paar.

Hé, je hebt geen leven.

—————————–Nee ik heb geen leven. Zoiets valt op.

Wat doe je dan de hele dag?

—————————–Overbruggen en hopen.

Hopen?

—————————–Hopen onzin en overbodigheden, zwakheden ook.

Zoiets als vragen naar de bekende weg?

—————————–Ja, dat ook.

Lukt het?

—————————–Nou, ben er wel bedreven in geworden.

Doe je nog meer?

—————————–Niet dat ik weet maar ik weet niet veel. Ik vergeet vooral.

Vergeten is een goed hulpmiddel.

—————————–Bij wat?

Voor wat hoort wat.
Niemand heeft de waarheid.

—————————–Ik geloof je niet.
—————————–Blauw is niet groen en rood lijkt niet op zwart.
—————————–Speel dat maar eens uit.

Die tijd heb ik achter me liggen.
Ik adviseer.

—————————–Waarin?

Ik adviseer.

—————————–Oh ja?

Ik adviseer en collecteer,
soms zelfs voor goede doelen.

—————————–Het is lang geleden dat iemand het belang kon duiden
—————————–van ontwerpen in veelvoud. Hoogbouw is efficiënter
—————————–dan veertig keer per dag nadenken over hetzelfde.

Er valt geld mee te verdienen.
Met adviseren.

—————————--Het is tijd om ergens een das om te doen.

Je hebt gelijk: kleding maakt de man.

—————————--Ik geloof niet in afhankelijkheden. Ik geloof meer
—————————–in al wat zichtbaar is. Niemand bewijst iemand een dienst
—————————–met het in kaart brengen van wat er niet is. Zo dienen we geen
—————————–hoger doel als we dat al zouden willen. Architectuur zeg ik je!

Doel?

—————————–Ja, ik weet het.
—————————–Er is niet lang over nagedacht.  Maar er zit ook zoveel ruimte tussen.

Een medemens wordt meegesleurd door haar honden,
misselijkheid kantelt mijn maag naar een nieuw universum,
er is een wonder nodig dat ik niet verzinnen kan.
Ik zie niet meer dan een verkeersplein bij ochtendlicht.

Ze kijkt naar binnen – de vrouw met acht poten
als het kwart over elf is en niemand ziet hoe ik heet
of weet hoe deze dag te redden. Ik zou later een appel
kunnen schillen of een aanslag kunnen plegen op iets
wat niet van mij is. Let op! Zo komt er nog beweging.

Als je een spleetje tussen je tanden had gehad
zou ik dat zeker gezegd hebben.
Je bent een goed mens, geloof me nou.

Als je mij verzetten wil
wacht je vier dagen op rij.
Ik stel je voor aan het verloop van mijn tijd:
zwaai en nader de middag met zachte vingers,
streel je huid tot glans. Luister naar mijn gezucht.

( Was al een week zonder een enkel woord. This sucks maar het moet maar even; breek het ijs, de sneeuw smelt langzaam.)

Was het teveel?
Nee, het is gewoon te veel.
Weet je nog dat ik die ene was die je bent vergeten?
Hoezo, was jij daar toen?
Nee, ik was ergens anders. Weet je dat niet meer?
Ik vergeet ook wel eens wat.
Ik dacht dat ik degene was die de vreemde wendingen nam
om aan gezichten te ontsnappen maar jij weet ook van wanten.
Gaat dit nog ergens over?
Moet dat dan?
Het zou een boel verklaren.
Ha, je bent een krachtcentrale en de gevels stelen het straatbeeld,
als je vierentwintig bent gaat alles vanzelf. Wacht op een signaal.

Vind je het heel erg als ik je niet begrijp?
Zo ingewikkeld is het toch niet?
Vind je het erg?
Nee, niet direct, er lopen toch ook grachten door de stad?
Dat maakt veel goed.
Nou dan.

————————————————————————–voor P.J.

Vrijdag is een logische dag en hoort in een agenda
die nochtans bol van de leegte maar
gevuld met herkenning op ontploffen staat.
Wie denkt te weten hoe ik ruik steekt nu een vinger op.

We dragen het verleden het heden in zoals
de ongeduldige letters op het scherm waarvan
je niet meer los te weken bent. Wij heten karma.
Wat een vies woord om mee te nemen in een trein.

Reizen heet ontdekken, niemand die je spaart
zelfs de jonge heren leggen het af tegen
wat voorbij gaat in het hoofd, het hart, de rug.
We zijn gesneden en geslepen, lopen rechtop

nooit terug.

——————————————————————————voor P.M.

Oktober is anders dan wanneer het niet regent
en iemand een mop vertelt over een verlaten kruiwagen
of je iets toestuurt wat nog terug moet.
Zou je misschien niet zo grappig willen zijn?

November is elk jaar hetzelfde wegens het aantal jarigen
dat niet door heeft dat ze tijdstippen deelt
met het feest dat losbarstte in al haar joligheid. Alcohol.
Misschien is het beter iets rustiger aan te doen?

December komt vanzelf, op het moment suprême
speelt een orgel de muziek die je niet horen wil
of krijg je te maken met onvervalste melancholie.
Kunnen we niet wat vaker de wolken omhelzen?

Ga je ooit in een zwembad rondhangen
om niet nat te worden geef me dan een teken.
Ik prik de prijzen door je witte huid, het vel
is de kant van waaruit ik niet kan zien hoe zeer het doet.