tegen de stoeprand

Mijn gedicht ‘Het witte huis’ mocht filmmaker/fotograaf John Bour inspireren tot het maken van een collectie prachtige  foto’s. Eén daarvan is gekozen om het gedicht voor de rest van het leven te gaan vergezellen. Excuses voor de beperkte kwaliteit van foto en tekst op dit blog.

Er zijn woorden die ik niet mooi vind in een gedicht.
Ik verzamel afkortingen in de stad die mij zullen verklaren.
Iemand heeft een kinderwens en niemand doet daar wat aan.
Iemand kan zeggen dat het mooi weer is ook al regent het pijpenstelen
en wordt daarvoor niet gestraft.
Een meisje fietst voorbij en roept, ik ben snel, slank en grappig.
Ik wijs de weg aan hen die stranden voor mijn deur.
Soms hebben zaken niets met elkaar te maken.
Ik twijfel nog waaraan ik dood zal gaan.

Wie wil mij als paard in zijn stal?

Iemand die rijk genoeg is om niet aan mij te kunnen verdienen

of ik zoek verder tot er niets meer is.

Zo moet ik denken aan het paard dat dood ging toen ik erop zat

om hem aan te sporen tot wat hij niet kon.

Zo moet ik denken aan de man die zei, ook al staat er niets,

het klinkt op de een of andere manier erg mooi.

En ik moet denken aan de keren dat ik zag

hoe een stadspark zich een woonwijk in vrat en er niets veranderde.

Zo kan ik denken en zo kan ik niet.

Zo denk ik aan de keer dat ik viel met heel mijn lichaam.

Terwijl niemand kon vinden wat er kapot was wist ik dat ik daaraan niet dacht.

DIT IS EEN NIEUWSBRIEF DIE U OP DE HOOGTE HOUDT

Wij sturen dit.

Dit

is geen overtreding. Dit

is ook niet ongemakkelijk

al denkt u morgen anders.

Dit is geen oordeel. Dit is geen aanwijzing. Dit is niet van crêpepapier

van gisteren, een ongedefinieerde vijandigheid. Dit is geen fraai gezicht. Dit

is collectief fatsoen.

Dit is gemeende kost op doodgewone dagen. Dit is uw belang in dertig grote vragen.

Geen ander zal de frictie zwaarder dragen dan wij dat voor u doen.

Dit is wat heet                               dit is wat heet

dit is wat u op de hoogte houdt. Dit is een waarschuwing en

dit is het leed:

onze expositiedrang is natiewijd in het geding.

Een hoofd met onrust doet weinig op een kale buitenmuur.

Een spiritistenhaag leidt tot een exhibitionistisch vragenvuur.

Wij gaan voor u door zee.

Wij zoeken de halo van uw ongemak

de dictie in het artiestenvak.

Wij draaien verzoeknummers op misplaatste plekken. Wij zijn dienaar

op het scherpst van uw snede. Wij hebben geen verleden. Wij retourneren niet.

Wij heten welkom en hebben lak. U bent de held.

Dat u slapen kan, dát is ons belang.

Er moeten excuses in. 

Voorrang moet op de helling. De Achterban in een versnelling.

Er moeten excuses in. Voor de retorici.

Voor de mannen in vergaderpak. Voor de vrouwen met dikke kuiten.

Voor het ongewisse in het toplessrecreatiepark. Voor alles in de min.

Voor de opgekropte vrijheidsdrang.

Wij zijn de explosie op uw frustratiebehang. Dat is wat wij zijn.

Maar meer nog voor de plicht;

dit is geen gedicht! Dit is informatiedwang.

Dit is wat wij sturen.

Dit is wat wij noemen een afgewogen actieplan.

Dan bedenkt hij nog eens iets om te doen
wat zijn moeder deed als ze zeker was
van het langzame zoeken in de keuken
naar het veiligste plekje voor pruimen

het oeverloze vergaren van pitten
in biobakken en dat blijven herhalen,
hij weet dat het de eerste keer niet zal zijn.

Hij schuift zijn bord aan de kant
naar de tafelrand waar zij hem leerde
kruimels te pletten op een pagina.

Of lijkt hij nergens op. Stoeit hij met
het eerste het beste model om toch
iets te verzinnen in een tijd van ochtend
tot avond. Dan doet hij de gordijnen dicht.

Of ook wel: hoe een interviewer meer aan het woord is dan de geïnterviewde. Of hoe iemand op de zenuwen van de kijker kan werken, of hoe een interviewer de beginselen van het vak ontbeert of enz. En dat ten koste van één van Nederlands grootste dichters. Jammer.

Ik hoor vogels om wakker te blijven
in een omgeving die mij onbekend is.
Er staan schoenen bij de deur van de schuur
die mijn moeder daar niet heeft neergezet.
Zelfs de trampoline in de tuin brengt God niet dichterbij.

De vaste gasten hier zijn eend.
Merels poeren in de grond alsof hun leven ervan afhangt
en dat doet denken aan mijn vader die mijn moeder groet
met melk en een kan, met dove oren en veel geduld
of iets wat mij daaraan herinnert. Niet veel is zeker.
Mijn bloedsomloop is hier en elders van geen belang.

In de verte waar ik niet kan zien een man
met dagelijkse gewoonten die aan mij goed zijn besteed.
Hem kan ik vertellen waar ik zijn wil
als ik er niet wil zijn en over mijn gore ziel.
De vlinders vliegen laag vandaag denk ik dan dat ik wil
dat hij dan denken zal.
Maar hier is niemand om tegen te zeggen hoe fout ik ben of
hoe hard ik aan mijn haren trek, hoe vreselijk luid geluid kan zijn
hoe ik niet slapen kan
zodra de buurman fantaseert over zijn boot met vrouw en touw.
Vanavond komen zoals altijd de paarden op bezoek
hoewel dat op een dag nogal definitief kan zijn.

De wereldwijde aandacht voor ongewenst geluid
staat garant voor een cursus te volgen in West-Nederland;
we willen het publiek bewust door een aantal tuinen leiden.

Wie niet horen kan mag naar de themamiddag
‘Ik zie, ik zie wat jij niet ziet.’
Partners en belangstellenden zijn welkom
in het Brabantse Biezenmortel.
Voor het Pinksterkamp moet je tussen de 12 en 30 jaar zijn.
Je mag er onder begeleiding ook een Chill-dag van maken.
Maar dat terzijde.

Of je misschien niet beter Moederdag kan vieren
om elkaar te ontlopen is een vraag
die niet binnen ons aandachtsgebied ligt
maar eerder gemakzucht maskeert.
Word eens wakker
Nederland!
Uw doofheid is onschuldig, uw eenzaamheid een feit.

De grap dat iedereen terugkeert naar zijn of haar huis
heeft niets te maken met je pleinvrees noch met
het veilig landen van het vliegtuig waarvoor je te laat was.
Heb je niet zitten opletten tijdens het ouder worden?
Tussen de hartslagen en de hypertensie door
loopt een buurjongen langs de groener wordende haag.
Lente.
Er blinkt een hoofd uit in vreemde waarnemingen.
Er draait een machine zonder woning.
Niemand begint zomaar met ademen. Iedereen doet het.
Behalve de doden. Zij bedrijven elke dag de liefde.

De grap is niet dat er een onontdekt eiland op je wacht.
De grap is eerder van deze dag.
De grap wordt plichtmatig uitgevoerd door het hart.
Radslag of ritmestoornis.
Je moet nu kiezen!

Een vrouw met twee helften in haar hoofd
bedient haar lichaam en draagt dezelfde kleding
als ik. Als ze nu maar niet te vroeg klaarkomt.

Het groen is te groot en het rood van de roos
loopt door tot in de nacht. De blauwe regen
woekert. Het gras valt om. Wiens schuld?

Een vrouw met lust maar zonder kracht scheldt
op elke ochtend zodra het licht wordt. Ooit
speelde ze met gedachten die van mij waren.

Nu hangt er een droeve lucht boven ons huis.
Als je ruiken kon dan deed je het niet. Zij
en ik zijn onverstaanbaar, onuitstaanbaar

bovendien. De vrouw met dezelfde kleren aan
als ik komt om zonder hulp. Dat heet een einde.
Zij en ik haperen. Als we maar op tijd zijn, dan.

De bomen en de wind van slag. Niet zijn schuld.
De sneeuw, de sneeuw. Ha, een auto.
De kachelspecialist beweegt heen en weer. Mag naar binnen.
Daar kunnen we zeker wat aan doen. Mooi, fijn!
Een dikke trui, tien blauwe vingers, twaalf ongelezen boeken.
De ganzen vliegen over, de ganzen vliegen voorbij.
Verder dan het huis en de tuin en nog een huis en nog een tuin.
Het daglicht dringt de vrolijke ogen binnen. Mooi, fijne dag.
Verbuig de poten van deze zonnebril.
Verberg de poten van de zonnebril in de onderste la.
Zullen we eens heel hard gaan lachen? Malle.
De deur staat open. Er staat niet zomaar een deur open.
De voordeur staat wagenwijd open.
Door het grind gaan de voeten van de specialist. Zwaar.
Door het grind hoor je mensen lopen mochten ze daar zijn.
Door het grind trekt het water weg. De grond is nat.
Smeltende sneeuw. Wind, ach wind houd je kop.
Laat het donker worden. Nu.
Verdomme zeg, wat een lawaai.
Ik ben nog niet weg.

Zodra je een vraag stelt kan ik een antwoord bedenken
dat ik nu nog niet ken. De tussentijd is iets voor later.
Er kan zich van alles voordoen dat de moeite waard is.
Of niet. Zo is de molenaar vandaag ziek. Zijn vrouw
ook. Zijn kinderen zijn allemaal even oud. Er gebeurt niets
dat we kunnen bespreken. Ze gaan op reis
misschien. Later. Maar dat weet niemand zeker.
Hoe kan ik een antwoord bedenken zonder vraag?

———————————————-‘I love your kind patience’ (Antony)
——————————————————————————————Voor S. A.

Vannacht bedacht ik wat ik je zou kunnen antwoorden
op de vragen die je me nooit zal stellen. Maar nu kijk ik
naar je foto en denk dat vrijdag wel de mooiste dag is
om succes in je vingers te hebben, nog een nacht dan maar.

Ik lach naar de schreeuwende kinderen die buiten spelen
en daar niet zijn, naar de verklaring die niet bestaat terwijl
mijn hoofd zich breekt over de inhoud daarvan. Wie weet
hoe niets zich vermengt met wat echt is kent de waarheid.
Wel een vreemd statement om op te nemen in een gedicht.

We lopen en draaien om, we draaien en lopen om, ver om
wat heet heet heen. We spreken een taal maar diagonaal
luistert iemand de andere woorden af. Vannacht bedacht
ik een antwoord op de vraag wat nu als morgen meezit.
Zoiets blijkt onbehoorlijk en uitzonderlijk bovendien.

—————————————————————————————–voor BPD

Zou ik nu iets over je zeggen dan is het eerder of later
dan wanneer ik vijf minuten geleden of morgen
een grapje maak op het moment dat de wereld wederom
een loopje neemt met hen die maar niet op gang komen.
Of zo.

Verzadiging viert zijn feestje op wel heel bijzondere locaties.
Vraag een kopje suiker en je krijgt de hele winkel.
Wie wint hier eigenlijk de loterijen? Zijn we wel in beeld?

Verdwijn nu dan maar,
kom terug,
hou vast en loop weg.
Omhels en laat los.
Ga weg.
Kom hier.

Gaten vallen alsof de hemel je spreken wil, je verzint het niet.
Zodra iets verandert schiet je terug of in één of andere modus
die je haar kleurt. Neem een piercing, een verhelderend moment
of een andere korte gedachte.

Wie hier iets van begrijpt is mooi beetgenomen.
Ik hang geen religie aan maar bid de bloemen van het veld.
Elke dag een paar.

Hé, je hebt geen leven.

—————————–Nee ik heb geen leven. Zoiets valt op.

Wat doe je dan de hele dag?

—————————–Overbruggen en hopen.

Hopen?

—————————–Hopen onzin en overbodigheden, zwakheden ook.

Zoiets als vragen naar de bekende weg?

—————————–Ja, dat ook.

Lukt het?

—————————–Nou, ben er wel bedreven in geworden.

Doe je nog meer?

—————————–Niet dat ik weet maar ik weet niet veel. Ik vergeet vooral.

Vergeten is een goed hulpmiddel.

—————————–Bij wat?

Voor wat hoort wat.
Niemand heeft de waarheid.

—————————–Ik geloof je niet.
—————————–Blauw is niet groen en rood lijkt niet op zwart.
—————————–Speel dat maar eens uit.

Die tijd heb ik achter me liggen.
Ik adviseer.

—————————–Waarin?

Ik adviseer.

—————————–Oh ja?

Ik adviseer en collecteer,
soms zelfs voor goede doelen.

—————————–Het is lang geleden dat iemand het belang kon duiden
—————————–van ontwerpen in veelvoud. Hoogbouw is efficiënter
—————————–dan veertig keer per dag nadenken over hetzelfde.

Er valt geld mee te verdienen.
Met adviseren.

—————————--Het is tijd om ergens een das om te doen.

Je hebt gelijk: kleding maakt de man.

—————————--Ik geloof niet in afhankelijkheden. Ik geloof meer
—————————–in al wat zichtbaar is. Niemand bewijst iemand een dienst
—————————–met het in kaart brengen van wat er niet is. Zo dienen we geen
—————————–hoger doel als we dat al zouden willen. Architectuur zeg ik je!

Doel?

—————————–Ja, ik weet het.
—————————–Er is niet lang over nagedacht.  Maar er zit ook zoveel ruimte tussen.

Een medemens wordt meegesleurd door haar honden,
misselijkheid kantelt mijn maag naar een nieuw universum,
er is een wonder nodig dat ik niet verzinnen kan.
Ik zie niet meer dan een verkeersplein bij ochtendlicht.

Ze kijkt naar binnen – de vrouw met acht poten
als het kwart over elf is en niemand ziet hoe ik heet
of weet hoe deze dag te redden. Ik zou later een appel
kunnen schillen of een aanslag kunnen plegen op iets
wat niet van mij is. Let op! Zo komt er nog beweging.

Als je een spleetje tussen je tanden had gehad
zou ik dat zeker gezegd hebben.
Je bent een goed mens, geloof me nou.

Als je mij verzetten wil
wacht je vier dagen op rij.
Ik stel je voor aan het verloop van mijn tijd:
zwaai en nader de middag met zachte vingers,
streel je huid tot glans. Luister naar mijn gezucht.

( Was al een week zonder een enkel woord. This sucks maar het moet maar even; breek het ijs, de sneeuw smelt langzaam.)

Was het teveel?
Nee, het is gewoon te veel.
Weet je nog dat ik die ene was die je bent vergeten?
Hoezo, was jij daar toen?
Nee, ik was ergens anders. Weet je dat niet meer?
Ik vergeet ook wel eens wat.
Ik dacht dat ik degene was die de vreemde wendingen nam
om aan gezichten te ontsnappen maar jij weet ook van wanten.
Gaat dit nog ergens over?
Moet dat dan?
Het zou een boel verklaren.
Ha, je bent een krachtcentrale en de gevels stelen het straatbeeld,
als je vierentwintig bent gaat alles vanzelf. Wacht op een signaal.

Vind je het heel erg als ik je niet begrijp?
Zo ingewikkeld is het toch niet?
Vind je het erg?
Nee, niet direct, er lopen toch ook grachten door de stad?
Dat maakt veel goed.
Nou dan.

————————————————————————–voor P.J.

Vrijdag is een logische dag en hoort in een agenda
die nochtans bol van de leegte maar
gevuld met herkenning op ontploffen staat.
Wie denkt te weten hoe ik ruik steekt nu een vinger op.

We dragen het verleden het heden in zoals
de ongeduldige letters op het scherm waarvan
je niet meer los te weken bent. Wij heten karma.
Wat een vies woord om mee te nemen in een trein.

Reizen heet ontdekken, niemand die je spaart
zelfs de jonge heren leggen het af tegen
wat voorbij gaat in het hoofd, het hart, de rug.
We zijn gesneden en geslepen, lopen rechtop

nooit terug.

——————————————————————————voor P.M.

Oktober is anders dan wanneer het niet regent
en iemand een mop vertelt over een verlaten kruiwagen
of je iets toestuurt wat nog terug moet.
Zou je misschien niet zo grappig willen zijn?

November is elk jaar hetzelfde wegens het aantal jarigen
dat niet door heeft dat ze tijdstippen deelt
met het feest dat losbarstte in al haar joligheid. Alcohol.
Misschien is het beter iets rustiger aan te doen?

December komt vanzelf, op het moment suprême
speelt een orgel de muziek die je niet horen wil
of krijg je te maken met onvervalste melancholie.
Kunnen we niet wat vaker de wolken omhelzen?

Ga je ooit in een zwembad rondhangen
om niet nat te worden geef me dan een teken.
Ik prik de prijzen door je witte huid, het vel
is de kant van waaruit ik niet kan zien hoe zeer het doet.